NAJSTARSZE STRONNICTWO III RP

Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe to pierwsze stronnictwo, które powstało po zmianach politycznych w naszym kraju w roku 1989. Celem Stronnictwa jest działalność polityczna służąca dobru Narodu i Państwa Polskiego oraz kształtowanie życia społecznego w oparciu o nauczanie społeczne Kościoła.
ZChN zajmuje od początku na politycznej scenie stałe i znaczące miejsce. W latach 1991-1993 i po roku 1997, bez ZChN nie było możliwe utworzenie większościowej koalicji w Sejmie. W wyniku wyborów w 1993 roku ponad jedna trzecia wyborców prawicy nie wprowadziła do Sejmu żadnego swojego reprezentanta. ZChN to jedyne stronnictwo, które nie tylko przetrwało ten czteroletni okres w opozycji pozaparlamentarnej, ale potrafiło nawet rozbudować w tym okresie swoje struktury.
Wybory do sejmu i senatu 23 września 2001 po raz drugi wyznaczyły dla ZChN miejsce w opozycji pozaparlamentarnej.
Inicjatorem, fundatorem oraz Pierwszym Prezesem ZChN jest prof. Wiesław Chrzanowski, żołnierz Armii Podziemnej, lider konspiracyjnych młodzieżowych środowisk narodowych podczas II wojny światowej, więziony w latach stalinowskich, współpracownik śp. Prymasa Tysiąclecia, Marszałek Sejmu I kadencji Odrodzonej III Rzeczpospolitej.
Założycielami ZChN byli działacze NSZZ Solidarność, Niezależnego Zrzeszenia Studentów, młodzieżowych organizacji katolickich, oraz konspiracyjnych prawicowych i niepodległościowych środowisk politycznych ("Młoda Polska", środowisko "Głos", kombatanci AK, NOW, NSZ).

STATUT ZJEDNOCZENIA CHRZEŚCIJAŃSKO - NARODOWEGO

I. POSTANOWIENIA OGÓLNE

§1.
Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe, zwane dalej Zjednoczeniem, jest stronnictwem politycznym.

§2.
Siedzibą władz naczelnych jest Warszawa. Jednostki organizacyjne władz naczelnych mogą mieć siedzibę poza Warszawą.

§3.
Pieczęć Zjednoczenia zawiera jego nazwę oraz znak graficzny ustalony przez Radę Naczelną.

§4.
Celem Zjednoczenia jest działalność polityczna służąca dobru Narodu i Państwa Polskiego oraz kształtowanie życia społecznego w oparciu o nauczanie społeczne Kościoła.

§5.
Zjednoczenie realizuje swoje cele w szczególności poprzez:
1) prace studialne dotyczące spraw Kraju oraz formułowanie odpowiednich projektów i postulatów.
2) kształtowanie świadomości politycznej członków i oddziaływanie na opinię publiczną.
3) udział w wyborach do parlamentu i samorządu.
4) udział w referendach, wyborach prezydenckich, do parlamentu i samorządu terytorialnego.

§6.
1. Terytorialnymi jednostkami organizacyjnymi są regiony. Region obejmuje teren województwa. W drodze wyjątku, jeżeli przemawiają za tym względy celowości, dopuszcza się podział województwa na nie więcej niż trzy regiony z tym, że każdy z nich powinien:
1) liczyć co najmniej 250 członków;
2) obejmować co najmniej pięć sąsiadujących ze sobą powiatów (wymaganie to nie dotyczy Warszawy).
2. Zmiany w regionalnej strukturze Zjednoczenia wchodzą w życie od nowej kadencji władz, tj. od kolejnych zjazdów regionalnych. Delegatów na zjazdy regionalne wybiera się według zatwierdzonego podziału terenu województwa na regiony.
3. Podstawowymi jednostkami organizacyjnymi Zjednoczenia zorganizowanymi na zasadzie terytorialnej lub środowiskowej są koła. W skład Koła musi wchodzić co najmniej 5 członków.
4. Koła wchodzą w skład regionów na terenie, których jest ich siedziba. Koła działające na terenie nie objętym zasięgiem regionu, w tym: koła zagraniczne podporządkowane są bezpośrednio Zarządowi Głównemu. Poza jednostkami organizacyjnymi wymienionymi w ustępach poprzedzających mogą być powoływane dla wypełnienia określonych zadań na szczeblu ogólnopolskim lub regionalnym inne jednostki organizacyjne.

II. CZŁONKOWIE

§7.
Członkiem Zjednoczenia może być pełnoletni obywatel Polski, który uznaje zasady ideowe stronnictwa oraz postanowienia statutu i zobowiązuje się do ich przestrzegania.

§8.
Członek Zjednoczenia ma prawo:
1) uczestniczyć w jego działalności,
2) wybierać i być wybieranym do władz Zjednoczenia,
3) odwoływać się od decyzji jego dotyczących do władz wymienionych w statucie.

§9.
Członek Zjednoczenia ma obowiązek:
1) stosować się do postanowień statutu i uchwał władz Zjednoczenia,
2) realizować program i dbać o rozwój organizacyjny Zjednoczenia,
3) wnieść wpisowe i wpłacać regularnie zadeklarowane składki, których dolną granicę ustala Rada Naczelna.

§10.
1. O przyjęciu do Zjednoczenia decyduje zarząd regionu na wniosek kandydata poparty przez dwóch członków wprowadzających i pozytywnie zaopiniowany przez koło.
2. Wzór wniosku, o którym mowa w ust. l ustala Zarząd Główny.
3. W przypadku braku powiadomienia kandydata o decyzji w sprawie przyjęcia przez trzy miesiące od złożenia wniosku lub decyzji negatywnej kandydat może w ciągu miesiąca od jej doręczenia odwołać się do Zarządu Głównego, który podejmuje wówczas ostateczną decyzję w tym przedmiocie, zawiadamiając o niej Zarząd Regionu i zainteresowanego.

§11.
1. Członkostwo w Zjednoczeniu ustaje na skutek:
1) śmierci,
2) wystąpienia ze Zjednoczenia zgłoszonego na piśmie władzy statutowej właściwej do przyjęcia członka
3) skreślenia z powodu niepłacenia zadeklarowanych składek przez okres co najmniej sześciu miesięcy,
4) wykluczenia w następstwie działania sprzecznego z zasadami ideowymi, statutem lub uchwałami władz Zjednoczenia albo spowodowanego postępowaniem nie licującym z godnością członka Zjednoczenia. O wykluczeniu członka władz naczelnych Zjednoczenia decyduje wyłącznie Zarząd Główny.
2. O skreśleniu decyduje zarząd regionu, a o wykluczeniu zarząd regionu lub Zarząd Główny. Zarząd regionu lub Zarząd Główny mogą także zadecydować o ukaraniu naganą lub zawieszeniem w prawach członka stronnictwa na okres do l roku.
3. Od decyzji, o których mowa w ust. 2 przysługuje prawo wniesienia odwołania do Sądu Zjednoczenia w terminie dwóch tygodni od jej doręczenia zainteresowanemu.

§12.
1. Każdy członek Zjednoczenia przypisany jest do określonego koła. Decyzje w tym przedmiocie podejmuje władza Zjednoczenia właściwa do przyjęcia członka.
2. Członkowie, którzy ze względu na miejsce zamieszkania lub z innych ważnych przyczyn nie mogą być przypisani do określonego koła wchodzą w skład Koła Zbiorczego przy Zarządzie Głównym. Funkcje władz tego Koła sprawuje kierownik Wydziału Organizacyjnego.

III. WŁADZE ZJEDNOCZENIA

A. Władze naczelne

§13.
Władzami Zjednoczenia są:
1) Zjazd,
2) Rada Naczelna,
3) Zarząd Główny,
4) Komitet Polityczny,
5) Sąd Zjednoczenia,
6) Główna Komisja Rewizyjna.

§14.
1. Zjazd zwołuje Zarząd Główny.
2. Zjazd zwyczajny odbywa się co dwa lata. Dopuszczalne jest zwołanie Zjazdu w okresie do trzech miesięcy przed lub trzech miesięcy po dacie poprzedniego Zjazdu zwyczajnego.
3. Zjazd nadzwyczajny zwoływany jest z inicjatywy Zarządu Głównego lub na wniosek Rady Naczelnej. Do podjęcia uchwały wnioskującej zwołanie zjazdu, określającej przedmiot jego obrad wymagana jest bezwzględna większość liczby członków Rady. Powinien się on odbyć w ciągu dwóch miesięcy od podjęcia uchwały przez Radę Naczelną. W zjeździe nadzwyczajnym biorą udział delegaci z ostatniego zjazdu zwyczajnego.

§15.
1. Do udziału w Zjeździe z głosem decydującym uprawnieni są delegaci wybrani na zjazdach regionalnych lub na zebraniach kół bezpośrednio podporządkowanych Zarządowi Głównemu. Każda z wymienionych
jednostek organizacyjnych powinna być reprezentowana przez co najmniej jednego delegata.
2. Zarząd Główny wyznaczając termin początkowy i końcowy, w jakich mają odbyć się zjazdy regionalne, wzywa zarządy regionów i kół bezpośrednio podporządkowanych Zarządowi Głównemu, by w nieprzekraczalnym terminie miesiąca przekazały informację o liczbie członków w regionie (kole)
według stanu na dzień wskazany w wezwaniu.
3. Zarząd Główny ustala liczbę delegatów na Zjazd Krajowy z poszczególnych regionów i kół bezpośrednio podporządkowanych Zarządowi Głównemu w proporcji do liczebności danej jednostki organizacyjnej, przyjmując za podstawę liczbę członków zgłoszonych i figurujących w ewidencji członków (par. 33 ust. 3 pkt 4 Statutu), za których do momentu ustalania liczby delegatów przekazane zostały Zarządowi Głównemu składki członkowskie należne władzom naczelnym Zjednoczenia.

§16.
1. Zjazd jest najwyższą władzą Zjednoczenia
2. Zjazd:
1) uchwala program i określa główne kierunki polityki Zjednoczenia,
2) wybiera trzydziestu członków Rady Naczelnej,
3) wybiera prezesa Zjednoczenia i dwunastu członków Zarządu Głównego,
4) wybiera dwunastu członków Sądu Koleżeńskiego,
5) wybiera pięciu członków Głównej Komisji Rewizyjnej,
6) rozpatruje sprawozdania Rady Naczelnej, Komitetu Politycznego, Zarządu Głównego, Głównej Komisji Rewizyjnej i Sądu Zjednoczenia oraz podejmuje uchwałę w sprawie udzielenia Zarządowi absolutorium,
7) podejmuje uchwały w sprawie połączenia się Zjednoczenia z innym stronnictwem,
8) uchwala zmiany statutu Zjednoczenia,
9) podejmuje uchwałę o nadaniu tytułu Honorowego Prezesa Zjednoczenia.
3. Do Rady Naczelnej Zjazd nie może wybrać uprzednio wybranego przez siebie członka Zarządu Głównego.

§17.
1. Rada Naczelna składa się z prezesów regionów, członków wybranych przez Zjazd oraz trzech przedstawicieli posłów i senatorów będących członkami Zjednoczenia przez czas trwania ich mandatu.
W posiedzeniach Rady Naczelnej w zastępstwie prezesa regionu może brać udział wiceprezes.
2. Rada Naczelna może wybrać nowego członka na miejsce opróżnione przez członka wybranego przez Zjazd, a także w drodze wyboru powołać do swego grona dodatkowo trzech członków spośród członków Zjednoczenia. Uchwały w tym przedmiocie zapadają większością 2/3 głosów.

§18.
1. Rada Naczelna:
1) ustala linię polityczną Zjednoczenia i zajmuje w imieniu Zjednoczenia stanowisko w sprawach politycznych,
2) podejmuje uchwały w sprawie zbiorowego przyjęcia członków innego stronnictwa do Zjednoczenia,
3) ustala wysokość wpisowego i dolną granicę składek członkowskich oraz ich część przypadającą poszczególnym ogniwom Zjednoczenia,
4) ustala znak graficzny Zjednoczenia,
5) sprawuje nadzór nad działalnością Zarządu Głównego,
6) nadaje członkostwo honorowe Zjednoczenia; uchwały w tym przedmiocie zapadają większością 2/3 głosów,
7) może powoływać komisje problemowe, określając ich nazwę, funkcję, skład i czas działania,
8) podejmuje uchwały, o których mowa w §23 (ust. 2 pkt. 7),
9) podejmuje inne uchwały zapisane w statucie.

§19.
1. Rada Naczelna wybiera ze swego grona prezydium w składzie: przewodniczący, trzech zastępców i sekretarz.
2. Rada zbiera się co najmniej raz na kwartał.
3. Zasady zwoływania posiedzeń, obradowania, podejmowania uchwał oraz powoływania zespołów roboczych określa regulamin uchwalony przez Radę.

§20.
Prezes Zjednoczenia reprezentuje Zjednoczenia, prowadzi w jego imieniu kontakty polityczne oraz koordynuje działalność Zarządu Głównego i utrzymuje kontakty ze strukturami terytorialnymi.

§21.
1. W skład Zarządu Głównego wchodzi prezes Zjednoczenia i członkowie wybrani przez Zjazd.
2. W przypadku zbiorowego przyjęcia członków innego stronnictwa lub znaczącego środowiska politycznego Zarząd może być poszerzony o przedstawiciela wywodzącego się z tego stronnictwa lub środowiska wybranego przez Radę Naczelną.
3. Zarząd wybiera ze swego grona trzech wiceprezesów, sekretarza generalnego, skarbnika.
4. W przypadku zbiorowego przyjęcia członków innego stronnictwa i poszerzenia składu Zarządu przez Radę Naczelną zarząd może wybrać wywodzącego się z tego stronnictwa kolejnego wiceprezesa, którego kadencja trwa do najbliższego Zjazdu zwyczajnego.
5. Sekretarz Generalny kieruje bieżącą działalnością Zarządu Głównego, oraz jego komisji i sekretariatów Sekretarzy do poszczególnych spraw i rzecznika prasowego Zjednoczenia powołuje Zarząd ze swego grona lub spośród innych członków Zjednoczenia. Dla obsługi funkcjonowania Zarządu i pozostałych władz naczelnych Zjednoczenia sekretarz tworzy biuro Zarządu.
6. Skarbnik zajmuje się sprawami finansowymi Zjednoczenia. Sprawuje pieczę nad działalnością gospodarczą prowadzoną w celu uzyskania środków na działalność Zjednoczenia. Na wniosek skarbnika Zarząd Główny może powołać jego zastępcę.
7. W razie opróżnienia stanowiska Prezesa Zjednoczenia na okres do najbliższego Zjazdu zwyczajnego Rada Naczelna wybiera prezesa spośród dotychczasowych wiceprezesów. Na opróżnione miejsce członka Zarządu Zarząd może wybrać innego członka bezwzględną większością głosów.

§22.
1. Komitet Polityczny Zjednoczenia w okresie między posiedzeniami Rady Naczelnej określa linię polityczną Zjednoczenia oraz zajmuje w imieniu Zjednoczenia stanowisko wobec wydarzeń politycznych.
2. W skład Komitetu wchodzą: prezes Zjednoczenia i wiceprezesi Zarządu Głównego, przewodniczący Rady Naczelnej i jego zastępcy oraz czterech przedstawicieli posłów i senatorów będących członkami Zjednoczenia przez czas trwania ich mandatu.
3. Przewodniczącym Komitetu Politycznego jest Prezes Zjednoczenia, a jego zastępcą przewodniczący Rady Naczelnej.

§23.
1. Zarząd Główny dążąc do realizacji programu Zjednoczenia kieruje jego działalnością i reprezentuje na zewnątrz zgodnie ze statutem, uchwałami Zjazdu, Rady Naczelnej i Komitetu Politycznego.
2. Do kompetencji Zarządu należy podejmowanie decyzji we wszystkich sprawach niezastrzeżonych innym organom władz naczelnych Zjednoczenia, a w szczególności:
1) prowadzenia bieżącego wykazu regionów i kół Zjednoczenia w oparciu o dane przekazane przez Zarządy Regionów,
2) tworzenie regionów, określanie ich zasięgu terytorialnego oraz dokonywanie zmian w tym zakresie,
3) powoływanie kół bezpośrednio podporządkowanych Zarządowi Głównemu i wykonywanie w odniesieniu do nich funkcji zarządu regionu,
4) przyjmowanie członków zamieszkałych poza terenem regionów oraz zamieszkałych na terenie regionów w przypadku sytuacji opisanej w par.10 ust.3,
5) inicjowanie działalności gospodarczej Zjednoczenia,
6) powoływanie na szczeblu ogólnopolskim jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 6 ust. 4 statutu oraz uchwalanie regulaminu delegatur wojewódzkich i powiatowych,
7) zatwierdzanie kandydatów na członków parlamentu.
3. Zarząd Główny zobowiązany jest udzielać pomocy zarządom regionów. Jego kontroli podlegają sprawy członkowskie oraz gospodarka finansowa regionów.

§24.
1. Do składania za Zjednoczenie oświadczeń woli w sprawach majątkowych upoważnieni są: prezes bądź jeden z wiceprezesów łącznie ze skarbnikiem lub jego zastępcą.
2. Zarząd może ustanawiać pełnomocników Zjednoczenia do dokonywania czynności prawnych określonego rodzaju lub określonych czynności prawnych.

§25.
1. Zarząd Główny określa swoją strukturę oraz uchwala swój regulamin pracy.
2. Zarząd Główny może powoływać zespoły problemowe, określając ich nazwę, funkcję, skład i czas działania.

§26.
1. Sąd Zjednoczenia rozpatruje:
1) odwołania od uchwał w sprawach skreślenia lub wykluczenia ze Zjednoczenia, 2) spory między członkami powstałe w związku z przynależnością do Zjednoczenia.
2. Sąd Zjednoczenia orzeka w składzie trzech członków.

§27.
1. Pracą Sądu kieruje prezes wybrany przez Sąd.
2. Tryb postępowania przed Sądem określa regulamin uchwalony przez Radę Naczelną.

§28.
1. Główna Komisja Rewizyjna konstytuuje się wybierając ze swego grona przewodniczącego i jego zastępcę.
2. Główna Komisja Rewizyjna kontroluje gospodarkę Zarządu Głównego oraz ocenia jego działalność pod kątem zgodności z postanowieniami Statutu, stawiając wniosek w sprawie udzielenia absolutorium Zarządowi Głównemu przez Zjazd Krajowy.
3. Członek Głównej Komisji Rewizyjnej nie może wchodzić w skład innych władz naczelnych.

B. Władze terenowe

§29.
1. Władzami terenowymi są:
1) władze regionu:
a) zjazd regionalny,
b) zarząd regionu,
c) komisja rewizyjna regionu,
2) władze koła:
a) zebranie członków koła,
b) zarząd koła,
3) zarządy powiatowe.
2. W województwach, w których działa więcej niż jeden region, powołuje się delegatury wojewódzkie.

§30.
1. Zjazdy regionalne zwoływane są przez zarządy regionów.
2. Zjazdy zwyczajne odbywają się w terminach co dwa lata, w terminach określonych uchwałą Zarządu Głównego.
3. Zjazdy nadzwyczajne zwoływane są z inicjatywy zarządu regionu lub na żądanie komisji rewizyjnej
bądź Zarządu Głównego.

§31.
1. W regionie liczącym ponad 150 członków w zjeździe regionalnym uczestniczą z głosem decydującym delegaci kół. Zarząd regionu ustala sposób wyboru delegatów oraz liczby delegatów z poszczególnych kół w proporcji do ich liczebności.
2. Mandat delegata trwa do otwarcia kolejnego zwyczajnego zjazdu regionalnego.
3. Postanowienia §15 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

§32.
1. Zjazd regionalny:
1) uchwala wytyczne działania dla władz regionu i kół,
2) wybiera prezesa zarządu regionu oraz pięciu do siedemnastu członków zarządu regionu w liczbie przez siebie określonej,
3) wybiera członków komisji rewizyjnej w liczbie 3 do 7 członków,
4) wybiera delegatów na zjazd Zjednoczenia,
5) rozpatruje sprawozdania zarządu regionu i na wniosek komisji rewizyjnej podejmuje uchwałę w sprawie udzielenia zarządowi absolutorium.
2. Zjazd regionalny może uchwalać postulaty skierowane do władz naczelnych Zjednoczenia.

§33.
1. Zarząd regionu wybiera ze swego składu prezydium w składzie 3-5 osób określając funkcje jego członków. W przypadku zbiorowego przyjęcia członków innego stronnictwa lub znaczącego środowiska politycznego przez Radę Naczelną zarząd regionu może dokooptować do dwóch członków
wywodzących się z tego stronnictwa lub środowiska.
2. Zarząd regionu kieruje działalnością regionu i reprezentuje region wobec wojewódzkich władz i organów administracji rządowej i samorządowej, a także jednostek organizacyjnych stronnictw politycznych i organizacji społecznych ze swego terenu, zgodnie ze statutem, uchwałami władz naczelnych Zjednoczenia oraz zjazdu regionalnego. Zawieranie porozumień wyborczych oraz instytucjonalnych form współdziałania z innymi stronnictwami politycznymi oraz organizacjami społecznymi, a także składanie oświadczeń dotyczących polityki ogólnokrajowej dopuszczalne jest w granicach upoważnienia udzielonego przez Zarząd Główny.
3. Zarząd regionu w szczególności:
1) wyznacza po zasięgnięciu opinii zarządów powiatowych kandydatów Zjednoczenia na radnych do samorządu wojewódzkiego;
2) typuje kandydatów Zjednoczenia na posłów i senatorów do okręgów wyborczych na terenie województwa zatwierdzanych następnie przez Zarząd Główny;
3) powołuje w porozumieniu z właściwymi władzami terenowymi Zjednoczenia okręgowe sztaby wyborcze w wyborach do parlamentu lub sejmiku wojewódzkiego, jeżeli województwo podzielone jest na okręgi wyborcze; jeśli Zjednoczenie przystępuje do wyborów w koalicji, deleguje przedstawicieli do
koalicyjnych sztabów wyborczych;
4) przyjmuje członków i prowadzi ich ewidencję według zasad ustalonych przez Zarząd Główny,
5) powołuje koła i inne jednostki organizacyjne (§ 6 ust. 4 statutu) oraz sprawuje nadzór nad ich działalnością,
6) przekazuje Zarządowi Głównemu należności z tytułu składek członkowskich przysługujące władzom naczelnym Zjednoczenia,
7) sporządza i przekazuje Zarządowi Głównemu sprawozdania związane z działalnością regionu,
8) uchwala regulamin zarządu regionu, w którym m.in. powinien być określony sposób dysponowania funduszami pozostającymi w dyspozycji zarządu.
4. Na opróżnione miejsce członka Zarządu Zarząd wybiera nowego członka bezwzględną większością aktualnej liczby członków zarządu.

§34.
1. Komisja rewizyjna konstytuuje się wybierając swego przewodniczącego i jego zastępcę.
2. Komisja rewizyjna kontroluje przestrzeganie statutu, gospodarkę finansową zarządu regionu i kół oraz stawia wniosek o udzielenie zarządowi absolutorium przez zjazd regionalny. Komisja swoje opinie co do gospodarki finansowej kół przedstawia zarządowi regionu.
3. Członek komisji rewizyjnej nie może wchodzić w skład zarządu regionu ani w skład zarządu koła.

§35.
Władzami koła są:
1) zebranie członków koła,
2) zarząd koła.

§36.
1. Zebranie członków koła zwołuje zarząd koła z własnej inicjatywy lub na wniosek zarządu regionu.
2. W zebraniu członków koła uczestniczą z głosem decydującym wszyscy członkowie koła.

§37.
1. W skład zarządu koła wchodzi 3 członków wybranych przez zebranie członków koła. Jeśli liczebność koła osiągnie 25 członków, to skład jego zarządu może być uzupełniony do pięciu osób.
2. Zarząd koła wybiera ze swego grona prezesa, sekretarza i skarbnika, a jeśli zarząd liczy ponad 3 osoby to także wiceprezesa koła. Prezes koła może być wybrany bezpośrednio przez zebranie członków koła.
3. Zarząd koła kieruje pracami koła, utrzymuje kontakt z zarządem regionu, zbiera składki i przekazuje je do zarządu regionu poza częścią należną kołu, prowadzi działalność szkoleniową oraz kieruje zgodnie z
wytycznymi zarządu regionu zewnętrznymi akcjami politycznymi (kampanie wyborcze, manifestacje,
itp.).

§38.
1. W powiecie powołuje się zarząd powiatowy Zjednoczenia. Jeżeli granice regionu obejmującego części województwa pokrywają się z granicami powiatu lub są do nich zbliżone, to funkcje zarządu powiatowego pełni zarząd regionu.
2. Zarząd składa się z prezesów kół z terenu powiatu (prezesa może zastępować wiceprezes). Jeżeli liczba kół przekracza osiem zarząd wyłania swoje prezydium, natomiast, gdy na terenie powiatu działa jedno koło, funkcje zarządu powiatowego pełni jego zarząd. Pracami zarządu powiatowego kieruje jej przewodniczący wybrany przez prezesów kół.
3. Zarząd powiatowy reprezentuje Zjednoczenie wobec władz i organów samorządu powiatowego oraz wobec innych organów administracji rządowej i samorządowej w sprawach dotyczących powiatu. Ponadto wyznacza kandydatów Zjednoczenia na radnych powiatowych i gminnych, z czego kandydatów na radnych gminnych w porozumieniu z kołem lub kołami działającymi na terenie danej gminy.
4. Właściwy zarząd regionu obowiązany jest udzielić pomocy zarządom powiatowym ze swojego terenu i sprawować nadzór nad ich działalnością.

§39.
1. Zarząd wojewódzki Zjednoczenia powołuje się w województwie, w którym działa więcej niż jeden region.
2. W skład delegatury wchodzi pięciu do dziewięciu członków zarządu regionów z danego województwa delegowanych przez te zarządy na okres kadencji na podstawie wzajemnego uzgodnienia, a w razie braku takiego uzgodnienia według zasad ustalonych przez Zarząd Główny. Członkowie zarządu wojewódzkiego wybierają jego przewodniczącego.
3. Zarząd wojewódzki wobec władz i organów samorządu oraz administracji rządowej szczebla wojewódzkiego wykonuje funkcje, o których mowa w par. 33 ust. 2 statutu. Ponadto na zarząd przechodzą kompetencje wymienione w par. 33 ust. 3 pkt 1, 2 i 3 statutu z tym, że funkcje okręgowych sztabów mogą pełnić zarządy regionów, jeśli okręgi wyborcze w zasadzie pokrywają się z granicami regionów

§40.
1. Głosowania na zebraniach wszystkich władz Zjednoczenia przeprowadza się jawnie, chyba, że 1 obecnych na zebraniu członków zażąda ich utajnienia. Uchwały podejmuje się zwykłą większością głosów, chyba, że statut stanowi inaczej.
2. Wybory do władz Zjednoczenia i głosowania w sprawach członkowskich przeprowadza się tajnie. Sposób przeprowadzania wyborów na Zjeździe krajowym i zjazdach regionalnych określają regulaminy uchwalone przez zjazdy z tym, że w ostatniej turze głosowania decyduje zwykła większość głosów.
3. Pozbawienie członkostwa w Zarządzie Głównym, Radzie Naczelnej, komisji rewizyjnej, zarządzie regionu i zarządzie koła może nastąpić jedynie na odpowiednim zjeździe nadzwyczajnym czy zebraniu członków koła bezwzględną większością głosów uprawnionych do udziału w głosowaniu.
4. W zebraniach wszystkich władz naczelnych Zjednoczenia członkowie mogą brać udział wyłącznie osobiście.
5. Uchwały poszczególnych władz terenowych mogą być uchylane przez władze szczebla wyższego.

§41.
Kadencja władz naczelnych trwa przez okres między dwoma Zjazdami zwyczajnymi, a władz regionu i kół między dwoma zwyczajnymi zjazdami regionalnymi.

IV. MAJĄTEK ZJEDNOCZENIA

§42.
1. W skład majątku Zjednoczenia mogą wchodzić nieruchomości, ruchomości, fundusze i prawa.
2. Majątek Zjednoczenia pochodzi ze składek, dochodów z własnej działalności gospodarczej, z darowizn, spadków i zapisów.
3. Składkami są kwoty pieniężne wniesione przez członków Zjednoczenia. Składki dzielą się na:
1) okresowe zadeklarowane przez członka,
2) jednorazowe wniesione na określony cel lub do dyspozycji Zarządu Głównego.

V. PRZEPISY KOŃCOWE

§43.
Zmian w statucie Zjednoczenia dokonuje Zjazd przy obecności, co najmniej połowy delegatów większością 2/3 głosów.

§44.
O rozwiązaniu Zjednoczenia decyduje Zjazd przy obecności, co najmniej połowy delegatów większością 3/4 głosów. Zjazd podejmuje równocześnie uchwałę o przeznaczeniu pozostałego majątku.

Deklaracja Polityczno-Programowa ZChN 2002

U początków XXI wieku zasadne jest stawianie fundamentalnych pytań dotyczących warunków życia obecnego i przyszłych pokoleń Polaków. Na pytania:
- jaka demokracja?
- jaki kapitalizm?
- jaka Unia Europejska?
ZChN odpowiadał w swoich dokumentach programowych przyjmowanych w roku 2000 i 2001. Obecny dokument stanowi aktualizację i uzupełnienie tamtych rozstrzygnięć programo­wych.

I. Sytuacja ZChN-przyczyny porażki wyborczej-osiagnięcia w służbie Rzeczypospolitej
1.Sytuacja ZChN
1.1.Wybory parlamentarne jesienią 2001 przyniosły radykalną zmianę sytuacji naszego Stronnictwa. ZChN wys­tępując w koalicji AWS-Prawicy poniósł w wyborach ciężką porażkę. Popularność czołowych jego przywódców i osiągnięte przez nich bardzo dobre wyniki nie były w stanie tego zmienić. Zjednoczenie nie ma już przedstawi­cie­li ani w Sejmie ani w Senacie. W lutym 2002 usunięci zostali ostatni nasi przedstawiciele w kierownictwach urzę­dów centralnych. Sytuacja jest poważniejsza niż miało to miejsce po podobnie przegranych wyborach w roku 1993. Wówczas poza Parlamentem znalazły się wszystkie stronnictwa prawicowe, a sejmowej reprezentacji poz­bawione było kilkadziesiąt procent wyborców. Zachowaliśmy wówczas prawo do uczestnictwa w programach politycznych telewizji publicznej. Dziś to uprawnienie nam nie przysługuje. Znacznie większa jest też różnica możliwości pozyskiwania funduszów zewnętrznych dla finansowania działalności stronnictw reprezentowanych w parlamencie i pozaparlamentarnych.

1.2. W okresie upływającej właśnie kadencji władz ZChN miało miejsce kilka bolesnych zdarzeń. Po Zjeździe zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego w roku 2000 okazało się, iż ZChN kilka miesięcy wcześniej w wyni­ku karygodnego zaniedbania lub manipulacji członków ZG (w szczególności dotyczy to b. Sekretarza General­ne­go i Skarbnika ZG ZChN) kierowanego przez Mariana Piłkę utracił rejestrację sądową. Nowy ZG i RN przy osobistym ogromnym zaangażowaniu Prezesa Stanisława Zająca, Przewodniczącego Wiesław Chrzanowskiego i Sekretarza Generalnego Zbigniewa Wawaka osiągnął przywrócenie rejestracji unikając jednocześnie sensacji me­dialnej i kompromitacji publicznej naszego Stronnictwa.

1.3. Przed wyborami parlamentarnymi kilkunastu czołowych działaczy naszego Stronnictwa (w tym b. Prezes i wszystkie osoby odpowiedzialne osobiście za utratę rejestracji) odeszło do Przymierza Prawicy i wraz z nim opuściło następnie AWS-P. Było to nie tylko bolesne, ale i zaskakujące - bowiem ci właśnie nasi byli Koledzy w nieodległej przeszłości byli wewnątrz AWS i ZChN najbardziej głośnymi zwolennikami przekształcenia AWS w jednolitą partię polityczną. W kolejnych miesiącach po wyborach do PP przeszło kilkuset członków ZChN. W mniejszym zakresie dokonywały się przejścia członków ZChN do Ligi Polskich Rodzin, Prawa i Sprawiedliwoś­ci oraz do Platformy Obywatelskiej. Niestety, dawny nasz elektorat zapew­ne wsparł wszystkie te formacje.

1.4. W trakcie trwania kampanii wyborczej ZG wezwał Jacka Kurskiego, ówczesnego Wiceprezesa ZG do przes­trzegania uchwał ZG oraz do godnego i lojalnego zachowania w kampanii, a także do podjęcia działań na rzecz odwrócenia skutków podjętych przez siebie nagannych działań. Zlekceważenie wezwania skutkowało usunię­ciem Jacka Kurskiego z ZChN. W listopadzie i grudniu ub.r. większość członków stowarzyszenia ROP-Razem, słabo zintegrowanych z naszym Stronnictwem opuściło ZChN podążając za swym liderem.

1.5. Źródłem naszych problemów w przyszłym działaniu będzie nie tylko fakt, iż nasi byli koledzy zasilili inne stronnictwa polityczne, ale również i to, iż elementy naszego programu zostały przejęte przez inne formacje. Jed­nak dla stronnictwa takiego jak ZChN powinno to być przede wszystkim powodem do głębokiej sa­tysfakcji.

2.Przyczyny klęski wyborczej
2.1. Wśród przyczyn klęski wyborczej na plan pierwszy wysuwają się przyczyny gospodarcze i ich konsekwen­c­je społeczne. Wśród nich szczególne znaczenie miał bardzo silny wzrost bezrobocia. Jego stopa przekroczyła na jesieni ub.r. 16% i nadal wykazuje tendencję wzrostową. Tak wielki, bezprecedensowy wzrost bezrobocia stał się przesłanką utraty bezpieczeństwa materialnego niemal 1/6 naszego społeczeństwa oraz źródłem rozczaro­wa­nia i lęku wśród jego większości. Fakt, iż AWS obejmował władzę przy znacznie niższym i malejącym wskaź­niku bezrobocia był nieustannie przypominany opinii publicznej i wyborcom. Wobec śro­do­wisk pracowniczych z powodzeniem używano go jako argumentu „demaskatorskiego”.

2.2. Podstawową przyczyną narastania bezrobocia było zahamowanie wzrostu gospodarczego i wystąpienie sym­ptomów recesji. Częściowo wynikało ono z osłabienia tendencji wzrostowych w gospodarkach krajów zachod­nich oraz z kryzysu rosyjskiego. W znacznej jednak mierze był to wynik błędnej, choć świadomej polityki „schła­dzania gospodarki” prowadzonej przez rząd i Radę Polityki Pieniężnej. Forsowane przez Unię Wolności (a wspierane przez liberalne siły wewnątrz AWS) ograniczanie deficytu budżetowego w warunkach, gdy słabł popyt zewnętrzny musiało prowadzić do osłabiania impulsów wzrostowych. Nieuzasadnione gospodarczo utrzymy­wa­nie przez Radę Polityki Pieniężnej najwyższych na świecie realnych stóp procentowych doprowadziło do skraj­ne­go osłabienia dynamiki popytu wewnętrznego oraz wzmożenia procesów recesyjnych w gospodarce. Skutki tych procesów dotknęły wszystkich grup społecznych: zarówno pracowników najemnych jak i przedsiębiorców, wielkiego przemysłu i małych firm rodzinnych, osób aktywnych zawodowo i tych, którzy na trwale pozostają poza rynkiem pracy. Dotknęły przytłaczającej większości polskich rodzin. ZChN ostrzegał przed takimi konsek­wencjami polityki gospodarczej, lecz nie zdołał, ani jej odwrócić, ani zerwać współpracy z jej promotorami. Nie zdobył się na zdecydowane działanie nawet wówczas, gdy za sprzeciwienie się wyborowi głównego konstruktora tej polityki na stanowisko Prezesa NBP poza klubem AWS znalazło się czterech działaczy naszego Stronnictwa.

2.3. Jednym z najpoważniejszych ciosów już nie w popularność, ale wręcz w wiarygodność rządu Jerzego Buzka i całej formacji AWS-P stało się ujawnienie i rozpropagowanie tzw. dziury budżetowej. Pradoksem sytuacji było to, iż ci, którzy najbardziej przyczynili się do jej powstania i którzy lekceważyli ostrzeżenia, gdy można było jeszcze zapobiec jej pojawieniu się, próbowali zrzucić z siebie odpowiedzialność polityczną - i w niektórych przypadkach, z powodzeniem. Dziura budżetowa była oczywistą konsekwencją polityki schładzania oraz polityki „prezentów dla elektoratu” uprawianej przez opozycję przy całkowitej bezradności rządu i klubu AWS oraz przy wyjątkowo niesprawnym kierownictwie Ministerstwa Finansów.

2.4. Zagadnieniem wymagającym odrębnego odnotowania było zachowanie ministra finansów. Kierowany trud­nymi do zrozumienia motywami prowadził on swoistą kampanię straszenia społeczeństwa. Przesadne przedsta­wia­nie rozmiaru problemu szło w parze z zapowiedziami koniecznych cięć w wydatkach rządowych. Efektem było wzbudzenie niepokoju, co do pewności dochodów sfery budżetowej oraz emerytów i rencistów a także dos­tarczenie opozycji chwytliwego, choć dalece przesadzonego argumentu o stanie „katastrofy finansów publicz­nych”. Nielojalność w rozpowszechnianiu wiadomości i roboczych dokumentów rządowych zbyt późno spotkała się z właściwą reakcją szefa rządu. Postulaty ZChN w tym względzie zbyt długo były lekceważone.

2.5. Bardzo ważnym czynnikiem utraty popularności przez obóz rządowy było rozczarowanie reformami spo­łecznymi. Każda reforma obok skutków pożądanych ma też niepożądane efekty uboczne. Każda wiąże się z kosz­tami dla budżetu - nawet, jeśli w przyszłości ma przynosić oszczędności. Prawdą jest, iż wprowadzenie re­form było konieczne. Prawdą jest, iż wprowadzenie ich w okresie rządów koalicji AWS-UW wynikało z zanie­chań w okresie poprzedzających rządów SLD-PSL. Prawdą też jest, że trudno było odwlekać restrukturyzację za­trudnienia w górnictwie, hutnictwie i transporcie. Nie ulega jednak wątpliwości, że przy takim przeciążeniu nie wolno było akceptować dodatkowego celu w postaci ograniczania rozmiarów deficytu budżetowego. Nie­do­fi­nan­sowane reformy musiały stać się źródłem rozczarowań nawet dla ich zwolenników. Brak wyraźnego okreś­le­nia społecznych celów reform i grup beneficjentów oraz tych, których grup interesy zostaną naruszone w wy­ni­ku ich wprowadzenia sprawił, że bilans poparcia dla rządu stał się katastrofalnie ujemny. Nieporadne i obcią­żo­ne błędami wdrażanie niektórych z nich dopełniło miary.

2.6. Publiczne spory pomiędzy ministrami - z trudem akceptowane, gdy rząd miał charakter koalicyjny stały się zmorą rządu mniejszościowego tworzonego przez jedno ugrupowanie stronnictw: AWS. W szczególności spek­takularne akcje z użyciem UOP, policji i prokuratury oraz sterowane „przecieki” dokumentów roboczych two­rzy­ły obraz rządu niekompetentnego i skłóconego.

2.7. Nieumiejętność postępowania w przypadku podejrzeń o korupcję powodowała, że w opinii publicznej pow­s­tawało wrażenie władzy skorumpowanej i niesprawnej, a jednocześnie dochodziło do ewidentnego krzywdzenia osób niewinnych bez dawania im satysfakcji moralnej.

3. Źródła problemów
3.1. Podstawowym źródłem większości problemów był konflikt między programem AWS a programem UW - w szczególności w wersji realizowanej przez Leszka Balcerowicza. Umowa koalicyjna okazała się dokumentem trudnym do realizacji. Był to nie najlepszej jakości kompromis między oczekiwaniami wyborców AWS, a dog­ma­tami neo-liberalnymi UW. AWS szedł do wyborów pod hasłami naprawy państwa oraz poprawy położenia materialnego polskich rodzin. Dla UW zasadniczym kryterium okazywało się zmniejszanie deficytu budżeto­we­go i oszczędności w wydatkach na realizację reform. AWS chciał realizować program służący interesom środo­wisk pracowniczych oraz małych i średnich firm. UW poszukiwała akceptacji wśród najbogatszych przedsię­bior­ców operujących w sferze usług finansowych. Zasad polityki prorodzinnej UW nawet nie próbowała zrozu­mieć, ustawicznie myląc ją bądź to z „socjalem” (pomocą społeczną dla ubogich) bądź to z polityką makroeko­no­miczną.

3.2. Dość nieoczekiwanie, źródłem problemów stał się konflikt między rządem, a Radą Polityki Pieniężnej. Jej członkowie, w większości wybrani na wniosek lub przy poparciu AWS niebawem uznali się za „niezależnych ek­s­pertów”. Nawet ci z nich, którzy kiedyś byli współautorami programu wyborczego AWS nie poczuwali się do obowiązku współdziałania w jego realizacji - a przynajmniej do powstrzymania się od jego sabotowania. RPP realizowała politykę schładzania gospodarki przy pomocy drogiego kredytu. Ani ostrzeżenia ze strony ek­s­pertów (w tym laureata Nagrody Nobla R. Mundella), ani ze strony międzynarodowych organizacji takich jak MFW i OECD (a nawet Komisja Europejska) nie wpłynęły na zmianę polityki. Rząd nie potrafił się skutecznie upomnieć o dokładne (a nie prze­­­sadne) realizowanie uzgodnionych i zapisanych w ustawie budżetowej) celów inflacyjnych.

3.3. Rząd zbyt rzadko odwoływał się do własnego elektoratu i zbyt rzadko dzielił się z nim swoimi problemami w realizacji programu. Zbyt wiele było „ukłonów” i gestów pod adresem opozycji i nieprzyjaciół politycznych. Powstawało wrażenie, że bardziej zabiega o uzna­nie u wrogów niż u przyjaciół i sprzymierzeńców.

3.4. Ani rząd, ani kierownictwo polityczne AWS nie potrafili uzyskać poparcia i bezwzględnej lojalności dla swoich propozycji w polityce społecznej. W efekcie większość z nich napotykało mniejszą lub większą opozycję wewnątrz klubu, a na sali sejmowej dochodziło do gorszących i niszczących sojuszów własnych „poprawiaczy” z ewidentnymi wrogami politycznymi. W efekcie „zwycięstwa” okazały się nietrwałe: prowadziły do pogłębienia trudności w finansach państwa, a w następnej kolejności otwierały drogę do bezkarnej likwidacji osiągnięć AWS pod hasłem „konieczności ratowania finansów publicznych od katastrofy”.

3.5. Szczególnym problemem było pozbawienie zebrań Klubu AWS jakiegokolwiek znaczenia w podejmowaniu decyzji programowych. Zręczna manipulacja obradami tego ciała do czasu dawała kierownictwu Klubu złudne poczucie siły i władzy. Owocem był brak zaufania i lojalności posłów AWS wobec wszelkich decyzji rządu i kierownictwa AWS.

3.6. Poważnym problem był - wspomniany już - brak wyraźnego zdefiniowania adresatów reform i określenia ich kosztów spo­łecz­nych. Oznaczało to w efekcie, iż reformom brakło szerokiego poparcia społecznego - osób, które swój sukces życiowy wiązałyby z powodzeniem tych reform.

4. Osiągnięcia rządów AWS oraz ZChN w ramach AWS
Pomimo porażki wyborczej ZChN ma prawo do poczucia dobrze spełnionej służby Ojczyźnie i wartościom dla których realizacji w życiu publicznym został powołany. Za najważniejsze nasze osiągnięcia uznajemy:
4.1. W ciągu krótkiego czasu zbudowana została nowoczesna polityka prorodzinna. Stanowiła ona adekwatną odpowiedź na wyzwania przed jakimi stoi Polska: na problemy społeczeństwa wymierającego i starzejącego się. Na politykę tę składały się zarówno przedłużone urlopy macierzyńskie jak i podwyższone świadczenia oraz program ulg podatkowych.

4.2. Sukcesem zakończyło się głosowanie w wyniku, którego utrzymany został wyrok Trybunału Konstytucy­jne­go ws niedopuszczalności aborcji z przyczyn społecznych

4.3. Przedstawiciele ZChN (we współpracy z działaczami Stowarzyszenia Rodzin Katolickich) konsekwentnie współdziałali ze Stolicą Apostolską na forum ONZ w kwestiach obrony życia, istoty małżeństwa i praw rodziny.

4.4. Dokonana została ratyfikacja konkordatu m. RP a Stolicą Apostolską - przez 4 poprzednie lata blokowana przez SLD i siły liberalne w UW i PSL przy osłonie obłudnej propagandy.

4.5. Polska uzyskała członkostwo w NATO - najsilniejszym sojuszu polityczno-militarnym wszechczasów. Zmniejszone także zostało w ten sposób niebezpieczeństwo porozumienia się naszych sąsiadów przeciw nam i osamotnienia Polski w przypadku agresji na nią.

4.6. ZChN zabiegał o należytą ochronę interesów gospodarczych Polski zarówno w relacjach z UE, zabiegając o to by należycie chronione były interesy polskich producentów w przemyśle, usługach i rolnictwie. Domagaliśmy się skutecznej obrony polskiej własności ziemskiej. Nasze argu­men­ty, apele i żądania odegrały decydującą rolę przy wprowadzeniu zasady, że kolejne etapy liberalizacji sto­sun­ków gospodarczych we wszystkich dziedzinach. będą miały miejsce dopiero w jakiś czas po przystąpieniu do UE a nie niezależnie od tego, czy i kiedy do tego do­j­dzie.

4.7. Skutecznie zabiegaliśmy o ochronę polskich interesów w sto­sunkach z Rosją. Mieliśmy poważny udział w doprowadzeniu do podpisania kontraktu z Norwegią w sprawie za­opatrzenia Polski w gaz, kontraktu, który - jeśli zostanie podtrzymany przez obecną koalicję - doprowadzi zmniejszenia zależności Polski od dos­taw gazu rosyjskiego. Unikniemy w ten sposób niebezpieczeństwa wyko­rzystywania pozycji monopolistycznej dla dyktatu gospodarczego lub dla nacisków politycznych. Jednocześnie podejmowaliśmy interwencje ilekroć stosunkom Polski z Rosją, Ukrainą i Białorusią zagrażały niebezpieczeństwa wynikające z oczekiwań UE pod adresem Polski.

4.8. ZChN występował konsekwentnie w obronie polskiej przedsiębiorczości - w szczególności w obronie inte­resów firm rodzinnych. Dotyczyło to zarówno ochrony drobnego handlu jak i ograniczeń konkurencji ze strony hiper­mar­ketów.

4.9. Obroniliśmy rozwiązania służące budownictwu mieszkaniowemu, podtrzymując wysoką dynamikę w tym zakresie.

4.10. Nasi członkowie w sposób zasadniczy przyczynili się do urzeczywistnienia reformy ustrojowej państwa, która zachowując jego integralność umożliwiła pogłębienie procesu decentralizacji i aktywność społeczności lokalnych (gminnych oraz powiatowych) i regionalnych w sprawowaniu władzy. Zarówno w samorządzie gminnym, powiatowym, jak i województw przedstawiciele ZChN mają silną pozycję i znaczące osiągnięcia.

4.11. Podjęliśmy trud budowania modelu polityki regionalnej państwa uruchamiając także wielki wysiłek programowy i finansowy partnerów regionalnych i lokalnych. Podpisane w 2001 roku kontrakty wojewódzkie wyznaczają drogę porządkowania finansów publicznych a także przygotowania Polski do wykorzystania funduszów strukturalnych Unii Europejskiej. Kontrakty te służą także powiązaniu przedsięwzięć resortowych terytorialnie ukierunkowanych ze spójnym systemem wsparcia regionalnego.

II. Pierwsze miesiące rządów SLD-PSL - zagrożenia dla interesu narodowego
5. Najpoważniejsze obawy budzą przejawy serwilizmu wobec Brukseli. Wyraża się on w daleko idących us­tęp­stwach wobec żądań ze strony funkcjonariuszy UE - najczęściej utrzymywanych w tajemnicy przed własnym narodem. Wśród szczególnie oburzających ustępstw odnotowujemy:
- zgodę na krótkie okresy przejściowe przy sprzedaży ziemi obcokrajowcom. Rząd SLD-PSL nie pró­bo­wał nawet negocjować dla Polski podobnych wyłączeń, jakie uzyskała Dania. Nie podejmuje też inicjatyw umoż­liwiających ochronę tej własności w sposób, jaki stosują kraje deklarujące „pełną swobodę obrotu” jak np. Aust­ria na terenie regionu Salzburga;
- zapowiedziana zgoda na inwestowanie za granicą środków powierzonych funduszom emerytalnym - co może doprowadzić do drenażu polskiego kapitału przez kraje znacznie od nas bogatsze;
- zapowiedziana zgoda na dopuszczenie kapitału zagranicznego do inwestowania w kasyna i w gry loso­we. Taką inicjatywę ZChN skutecznie zablokował w Sejmie zarówno I jak i III kadencji.
- uległość w negocjowaniu polityki rolnej;
- uległość w przyjmowaniu warunków dotyczących polityki spójności oraz polityki regionalnej - warunków gorszych niż uzyskały kraje przed nami wstępujące do UE

6. Niepokój budzi manifestowana uległość wobec interesów rosyjskich wyrażająca się zarówno w nieupraw­nio­nych i nielojalnych wobec poprzednich rządów (i w ogóle wobec Państwa Polskiego) pretensjach publicznie gło­szonych pretensjach o rzekomą dyskryminację tego partnera przez pop­rzed­ni rząd jak i szczególny sposób trak­to­wania interesów p. Aleksandra Gudzowatego i „Bartimpexu”.

7. Za karygodną uważamy likwidację polityki prorodzinnej. Dzieje się to poprzez skracanie okresów urlopo­wych, zmniejszanie zasiłków macierzyńskich i porodowych, likwidację powszechnych zasiłków szkolnych dla ro­dzin wielodzietnych, wprowadzenie podwyższonego VAT na zabawki oraz próbę zlikwidowania wspólnego rozliczania mał­żonków przed fiskusem. Dzieje się to w sytuacji, gdy więcej Polaków umiera niż się rodzi i gdy społeczeństwo podlega procesom starzenia. Podobnie antyrodzinny i antynatalistyczny skutek mają zapowiedziane inicjatywy legalizacji związków homoseksualnych oraz liberalizacji aborcji.

8. Z niepokojem odnotowujemy rozmontowanie polityki mieszkaniowej. Likwidacja ulg oraz wprowadzenie VATu - choć w obydwu obszarach rząd częściowo wycofał się ze swych zamiarów - już daje skutki w postaci dramatycznego obniżenia dynamiki tego sektora. Oznacza to nie tylko dalsze odroczenie terminu, w którym młode małżeństwa będą mogły zdobyć samodzielne mieszkanie, ale także dramatyczne osłabienie jednego z najważniejszych czynników dynamizowania gospodarki a przy tym sektora tworzącego ogromną ilość miejsc pracy.

9.1. Wbrew gromkim zapowiedziom rząd nie podjął zdecydowanej walki z największym problemem obecnego czasu - z bezrobociem. Stopa bezrobocia nadal rośnie i wszystko wskazuje na to, że w tym roku osiągnie prze­ra­żający poziom 20%.

9.2. Zjazd z oburzeniem potępia politykę kadrową obecnej koalicji rządzącej przejawiającą się w bezpardonowej eliminacji z instytucji publicznych i zakładów pracy pracowników związanych z prawicą, w tym z ZChN. Tego typu praktyki godzą w konstytucyjną zasadę równości obywateli, ich prawa do pracy oraz są niedopuszczalne w każdym cywilizowanym kraju.

10.1. Z niepokojem obserwujemy oszczędności w obszarach decydujących o naszej przyszłości - w nakładach na naukę i oświatę.

10.2. IX Zjazd Krajowy ZChN zdecydowanie protestuje przeciwko zahamowaniu przez rządzącą koalicję SLD-UP-PSL reformy oświatowej. Konserwowanie w ten sposób systemu nauczania z okresu PRL znacznie utrudnia dostosowanie wykształcenia polskiej młodzieży do zmieniającego się ciągle rynku pracy. Nieodpowiedzialne decyzje rządu dotyczące między innymi wstrzymania nowych matur, reaktywowania średnich szkół zawodowych - narażają młodzież na niepotrzebny stres i wprowadzają bałagan organizacyjny w szkołach. Działania te dowodzą braku kompetencji i wyobraźni osób odpowiedzialnych za wprowadzanie niezbędnych zmian w polskim systemie edukacji narodowej.

11.1. Sprzeciw nasz wywołują również: zwiększenie odpłatności za leki i leczenie oraz ograniczanie przywilejów przysługujących dotąd kombatantom i studentom w zakresie korzystania z przejazdów koleją.

11.2. Umacnianie idei samorządności jest realizacją zasady pomocniczości katolickiej nauki społecznej. ZChN wyraża kategoryczny sprzeciw wobec wszystkich działań osłabiających samorządność.

11.3. Zamiast deklarowanego wsparcia finansowego dla samorządów, rozwoju polskiej polityki regionalnej i dalszej decentralizacji, zwłaszcza finansów publicznych, niszczy się rozwiązania systemowe, pozbawia państwo polityki regionalnej, zaś wielki wysiłek programowy i finansowy partnerów regionalnych i lokalnych - określony w kontraktach wojewódzkich - marnotrawi. W to miejsce proponuje się kosztowny, ale za to uznaniowy, scentralizowany i resortowy model dysponowania środkami publicznymi państwa służący aktualnej ekipie rządowej. Poprzez rujnowanie kontraktów wojewódzkich blokuje się umiejętności korzystania ze środków Unii Europejskiej, co staje się działaniem godzącym w najżywotniejszy interes narodowy.”

12. Jako przejaw wyjątkowej obłudy odnotowujemy cięcia w budżetach NIK - gdy, publicznie głosi się walkę z korupcją oraz cięcia w budżecie IPN gdy głosi się konieczność uczciwego rozliczenia z przeszłością.

III. Podstawowe wyzwania w obszarze gospodarki i życia społecznego

13. Bezrobocie. Największym wyzwaniem naszych czasów jest bezrobocie. Jego skutkiem jest nie tylko utrata możliwości zdobywania dochodu na utrzymanie siebie i rodziny, ale także obniżenie poczucia wartości osobistej nim dotkniętego. Rodziny dotknięte tą klęską przeżywają najtrudniejsze momenty swego wspólnego życia. Masowe bezrobocie stanowi także źródło napięć społecznych. Zdarza się, iż rozrywa więzi wspólnoty narodowej i społecznej i staje się pożywką patologii społecznych. Polsce grozi bezprecedensowe bezrobocie rzędu 20%.

14. Od kilkunastu lat w Polsce nie ma pełnej zastępowalności pokoleń. Od dwóch lat więcej Polaków umiera niż się rodzi. Naszemu narodowi grozi wymieranie, nasze społeczeństwo starzeje się. Rodzi to szereg pytań o przyszłość naszego narodu i państwa. Stawia przed nami problemy doty­czą­ce życia społeczeństwa zdominowanego przez ludzi starszych i niezdolnego do uniesienia kosztów ochrony zdro­­wia, opieki społecznej a nawet do utrzymania wypłacalności systemu emerytalno-rentowego. Dodatkowym problemem stanie się w tej sytuacji prawdopodobny napływ imigrantów z obszarów innej cywilizacji i wyni­ka­ją­ce stąd problemy społeczne podobne tym, które już dziś są udziałem naszych zachodnich sąsiadów.

15. Konflikt interesów w stosunkach z UE. SLD, dominująca w obecnym parlamencie i w rządzie zdaje się trak­tować przystąpienie do Unii jako cel sam w sobie. Gotowa jest pomijać ważne interesy społeczne i narodowe dla osiągnięcia „sukcesu” w postaci wprowadzenia Polski do UE - choćby na kolanach.

16. Zależność od dostaw gazu z Rosji. Dalece zaawansowane przez rząd AWS negocjacje o dostawy gazu z Nor­wegią zostały za­s­topowane przez SLD. Wszystko wskazuje na to, że grozi Polsce kontynuacja a nawet pogłębie­nie zależności od dostaw gazu z Rosji oraz od polityki rosyjskiego monopolisty.

17. Wielkie wyzwania przyszłości: globalizacja, era informacji i społeczeństwo wiedzy. Polska stoi wobec tych wyzwań i musi im sprostać pod groźbą nieodwracalnego obniżenia szans życiowych przyszłych pokoleń Pola­ków.

18. Zagrożenia dla tożsamości kulturowej narodu. Polska staje wobec nacisku kulturowego niesłychanej mocy. Środki, jakimi jest on wywierany nie mają precedensów w dziejach ludzkości.

19. Bezpieczeństwo narodowe. Przystąpienie Polski do NATO w sposób zasadniczy zmieniło naszą sytuację zew­nętrzną. Żaden układ nie gwarantuje bezpieczeństwa raz na zawsze i nie zastąpi rozsądnej troski własnej.

20. Bezpieczeństwo życia, zdrowia i mienia. Tęsknota za prawem, sprawiedliwością, uczciwością w życiu pub­licz­nym i bezpieczeństwem osobistym stała się najbardziej manifestowanym uczuciem Polaków. Mają prawo do warunków życia spełniających te życzenia, a rząd i Parlament mają obowiązek im takie warunki stworzyć.

IV. Niezbywalne obowiązki państwa wobec narodu

21. ZChN uważa Państwo Polskie za instytucję szczególnego znaczenia. Jego podstawową misją jest obrona praw i interesów narodu. Odrzucamy koncepcje komunistyczne i postkomunistyczne, traktujące państwo jako aparat przymusu w służbie intere­sów klasowych. Odrzucamy również liberalny mit kapitalizmu i życia społecz­nego, w którym państwo - jeśli tylko wykracza poza rolę „stróża nocnego” - jest traktowane jako organizacja ­represyjna, wypaczająca naturalne procesy społeczne i gos­po­darcze.

22. Do niezbywalnych funkcji państwa należy zapewnienie narodowi bezpiecznego bytu w bezpiecznych grani­cach. Żadna organizacja międzynarodowa nie jest w stanie wyręczyć czy zastąpić państwa w tej roli. Przynależ­ność do orga­nizacji międzypaństwowych może wspomóc państwo w wypełnianiu tej funkcji.

23. Państwo jest strażnikiem bezpieczeństwa i ładu społecznego. Zapewnia ono bezpieczeństwo osobiste obywatelom oraz ochronę ich własności i innych praw.

24. Państwo jest gwarantem praw osoby ludzkiej i rodziny. Poprzez państwo i przy jego wsparciu możliwa jest pełniejsza realizacja przyrodzonych, naturalnych i niezbywalnych praw osoby ludzkiej. Państwo nie może się wyzbyć odpowiedzialności za tworzenie warunków bytu i szans życiowych swych obywateli.

25. Państwo ma obowiązek zapewnienia ochrony i warunków rozwoju kultury swego narodu. ZChN uznaje pra­wa mniejszości narodowych i konieczność ochrony tych praw. Uważa też, że państwo polskie ma obowiązek do­magania się ochrony praw Polaków żyjących na terenie innych państw.

26.1. Państwo Polskie i Unia Europejska. ZChN uważa, iż koncepcja federalistyczna zakładająca zanik państw na­rodowych i przeciwstawienie im samodzielnych regionów nie gwarantuje realizacji praw i interesów Narodu Pol­skiego. Wspieramy koncepcję budowania Europy Ojczyzn na fundamencie wartości chrześcijańskich, zgod­nie z zasadami solidarności, pomocniczości i dobra wspólnego. W tym zakresie współpracować będzie­my z ugrupowaniami politycznymi na Zachodzie, które mają podobną wizję przyszłości naszego kontynentu.

26.2. W przemówieniu wygłoszonym w polskim parlamencie Ojciec Święty Jan Paweł II przestrzegał przed redukowaniem wizji zjednoczonej Europy wyłącznie do jej aspektów ekonomicznych, politycznych i przed bezkrytycznym stosunkiem do konsumpcyjnego modelu życia. Nową jedność Europy - jeżeli chcemy by była ona trwała - winniśmy budować na tych duchowych wartościach, które ją kiedyś ukształtowały, z uwzględnieniem bogactwa i różnorodności kultur i tradycji poszczególnych narodów. Ma to być bowiem wielka Europejska Wspólnota Ducha. Przesłanie Ojca Świętego jest dla ZChN wyzwaniem i inspiracją do dalszej walki o przyszłą Europę, jako prawdziwą wspólnotę ducha poprzez budowanie trwałego ładu moralnego opartego na trwałości i jedności rodziny oraz Dekalogu.

26.3. Postulujemy konieczność zaistnienia medialnego naszego Zjednoczenia w debacie akcesyjnej, a nasze stanowisko będziemy chcieli określić jako eurorealizm. Przez eurorealizm rozumiemy konieczność systematycznego wskazywania na rolę i zadania UE tak jak są one formułowane i realizowane na dzień dzisiejszy w krajach członkowskich. Uważamy, że obecny rząd oraz - jak dotychczas - środki masowego przekazu kolportują w tym obszarze fałszywe informacje, jak też odciągają uwagę społeczeństwa od samej istoty UE, koncentrując ją wyłącznie na procesie negocjacyjnym. Chcemy to całkowicie zmienić poprzez masową akcję informacyjną, zdecydowanie konkurencyjną wobec akcji prowadzonej przez obecny rząd. Takie stanowisko pozwoli Zjednoczeniu nie tylko zaistnieć na krajowej scenie politycznej, ale również wzbogacić nasze społeczeństwo o niezbędne i istotne informacje potrzebne do zajęcia odpowiedzialnego stanowiska w czasie nadchodzącego referendum.

26.4. ZChN apeluje o natychmiastowe określenie zasad umożliwiających równy i nieskrępowany dostęp do mediów publicznych w debacie nad integracją Polski z UE. Sprzeciwiamy się ograniczaniu wolności słowa i chęci niedopuszczania oponentów przystąpienia do UE poprzez zastąpienie informacji nachalną propagandą. Merytoryczna dyskusja na argumenty jest nieodzownym warunkiem uczciwego i sprawiedliwego osądu nad zagrożeniami i zaletami integracji. Chęć monopolizowania przez instytucje i media, opłacane z pieniędzy wszystkich obywateli, może doprowadzić do ogromnej manipulacji i sfałszowania rzeczywistości. Jeżeli do tego dojdzie - będzie to powód do zakwestionowania wyników referendum.

V. Najpilniejsze zadania

27. Walka z bezrobociem jest najpilniejszym zadaniem polityki gospodarczej państwa.
27.1. Warunkiem powodzenia takiej walki jest skuteczna polityka wspierająca wzrost gospodarczy a więc za­p­rzes­tanie polityki schładzania gos­po­­darki. Doświadczenie minionych lat dowodzi, iż stopa bezrobocia w Polsce maleje dopiero wówczas gdy tem­po wzrostu PKB przekracza 5% w skali rocznej.

27.2. Konieczne jest przywrócenie bodźców (ulg podatkowych, zwolnień i obniżonych stawek VAT oraz pre­fe­rencji kre­dy­towych) dla rozwoju budownictwa mieszkaniowego

27.3. Realizacja celu wymaga wspierania rozwoju małej i średniej przedsiębiorczości - zwłaszcza firm rodzin­nych. Ten sektor już dziś tworzy ponad 50% miejsc pracy w Polsce;

27.4. Silniejszej ochrony wymagają interesy polskiej przedsiębiorczości. Dotyczy to zarówno ochrony rynku kra­jo­we­go przed wyniszczającym rodzimą produkcję konkurencją ze strony subsydiowanego importu oraz uk­ró­cenia przemytu jak i ochrony ich przed ekonomiczną potęgą hipermarktów;

27.5. Niezbędnym warunkiem realizacji celu jest prowadzenie polityki proeksportowej. W szczególności zaś ko­nieczne jest zwiększenie roli KUKE w ubezpieczeniach transakcji eksportowych na szczególnie ważnych dla Pol­ski, „przyszłościowych” rynkach. - likwidacja elementów polityki anty-eksportowej.

27.6. Mimo pozostawania w pozaparlamentarnej opozycji ZChN powinien wyraźnie zwiększyć zainteresowanie problemami gospodarczymi kraju. W tym celu Zjazd zaleca Radzie Naczelnej powołanie przy niej specjalnego Zespołu ds. Studiów i Programów Rozwoju Gospodarczego z zadaniem opracowania założeń do programów polityki gospodarczej, monitorowania stanu gospodarki oraz oceny działań rządu na tym polu.

28. Obrona i restytucja polityki prorodzinnej.
28.1. Konieczna jest nieustanna obrona instytucji małżeństwa i rodziny, obrona życia poczętego oraz pierwotnego prawa rodziców do wychowywania własnych dzieci. Dziś te instytucje i prawa są zagrożone. Bez ich należytej ochrony niemożliwe jest prowadzenie polityki prorodzinnej.

28.2. Przywrócić należy obowiązujący w roku 2001 wymiar urlopu macierzyńskiego i wychowawczego oraz zmodyfikować jego zasady tak, by zasadą było korzystanie z niego przez matki.
28.3. Przywrócić zasady przyznawania i ustalania wysokości zasiłków porodowych obowiązujące w roku 2001 oraz zreformować zasiłki rodzinne tak, by stały się powszechnym świadczeniem dla rodzin wielodzietnych. Na stałe wprowadzić należy zasiłek szkolny dla dzieci z rodzin wielodzietnych.

28.4. Należy zachować i rozbudować preferencje rodzinne w podatku dochodowym - nie tylko utrzymać zasadę wspólnego rozliczania się małżonków przed fiskusem ale rozbudować ten przywilej w kierunku systemu, w któ­rym dochody całej rodziny wspólnie zamieszkującej byłyby wspólnie opodatkowane (tzw. iloraz rodzinny)

28.5. Należy bronić przywileju kobiet do wcześniejszego korzystania z emerytury. Środowiska liberalno-femi­nis­tyczne przy użyciu kłamliwych argumentów sugerujących, iż chodzi o obowiązek wcześniejszej rezygnacji z pracy a nie o przywilej, z którego korzystać mogą kobiety wedle swego uznania oraz posługując się retoryką odwołującą się do postulatu „równości praw” pragną wydłużyć okres pracy zarobkowej kobiet - ze szko­dą dla nich samych i dla ich szczególnej roli w życiu rodzinnym.

28.6. Wobec ujawnienia się oczywistych zagrożeń depopulacją i starzeniem naszego narodu należy doprowadzić do tego, by każdy projekt ustawy, każda decyzja rządu oceniane były ze względu na swoje konsekwencje dla ro­dziny i jej bytu.

29.1. Na państwie spoczywa niezbywalny obowiązek tworzenia równych szans życiowych swoim obywatelom. Temu celowi winna być podporządkowana zarówno polityka regionalna jak i polityka edukacyjna.

29.2. Państwo ma obowiązek zapewnienia warunków przeżycia tym, którzy nie mogą sprostać wyzwaniom życia. Te­mu celowi służyć musi polityka socjalna. Nie powinna ona jednak tworzyć „pułapek socjalnych” utrwalają­cych stan niesamodzielności materialnej klientów systemu lecz pomagać ludziom w usamodzielnianiu się.

30. Zjazd apeluje do Zarządu oraz do członków ZChN działających w organach samorządu terytorialnego o udzielenie wszelkiej możliwej pomocy organizacjom pozarządowym zajmującym się opieką nad niepełnosprawnymi a szczególnie nad upośledzonymi umysłowo.

31. Szczególne znaczenie w gospodarce i w polityce gospodarczo-społecznej zajmuje sektor budownictwa miesz­kaniowego. Jest on twórcą mieszkań - bardzo deficytowego dobra w Polsce, przedmiotu marzeń setek ty­się­cy młodych Polek i Polaków. Jest on także twórcą wielkiej ilości miejsc pracy - zarówno bezpośrednio jak i pośrednio (w przemysłach materiałów budowlanych, meblarskich i wyposażenia mieszkań, AGD, elektronicz­nym i szeregu innych) oraz „kołem zamachowym” całej gospodarki. Dla wsparcia rozwoju tego sektora niezbęd­ne są zarówno środki polityki podatkowej jak i preferencyjne kredyty.

32. Niezbywalnym obowiązkiem administracji państwowej jest obrona polskich interesów w negocjacjach z UE. Niedopuszczalne jest skrywanie przed narodem informacji o podjętych w jego imieniu zobowiązaniach wobec UE. W polityce otwierania naszej gospodarki dla towarów z UE, przy przyznawaniu przywilejów inwestorom i pracownikom pochodzącym z UE należy ostro przestrzegać zasady wzajemności i zasady naszych ustępstw „po przystąpieniu” a nie przed nim. Należy utrzymać zakaz zakupu polskiej ziemi przez obcokrajowców. Nie wolno dopuścić do wypływu polskich oszczędności i środków publicznych za granicę. Konieczne jest zatem zarówno utrzymanie zakazu inwestowania funduszów inwestycyjnych za granicą jak i utrzymanie zakazu inwestycji za­g­ranicznych w sektorze gier losowych. Nie wolno zgodzić się na dyskryminację Polski przy dostępie do fundu­szów regionalnych i funduszów spójności. Również polityka rolna UE nie powinna dyskryminować polskich rol­ników - zwłaszcza w zakresie dotacji i limitów produkcyjnych. Biorąc pod uwagę niedawne doświadczenia tzw. przemysłowej hodowli (zagrożenia pryszczycą i choro­bą „wściekłych krów”) Polska powinna uzyskać akcep­tację dla zachowania obszarów hodowli naturalnej.

33. Polityka gospodarcza wobec naszych sąsiadów wschodnich powinna kierować się polską racją stanu. Odrzu­cić należy zarówno postawę serwilizmu wobec Brukseli jak i służebność wobec interesów rosyjskich. Nie nale­ży ani mitologizować ani lekceważyć handlu ze Wschodem. Nie ma powodu żeby zamykać polską granicę na za­sadach Schengen, póki nie jesteśmy stronami tego traktatu. Należy aktywnie promować polski eksport i pro­wa­dzić jak najszerszą współpracę gospodarczą z naszymi sąsiadami wschodnimi. Nie wolno jednak pod hasłami tej współpracy lekceważyć wymogów bezpieczeństwa energetycznego naszego kraju.

34. Nauka i edukacja powinny zostać zaangażowane w służbę przyszłości. Przy pomocy środków polityki płaco­wej należy powstrzymać procesy dramatycznego wzrostu średniej wieku kadry naukowej i odwrócić proces ne­ga­tywnej selekcji do zawodu nauczycielskiego. Państwo powinno wykazywać większą dbałość o rozwój badań w obszarach szczególnie ważnych dla określenia miejsca Polski w nadchodzącej erze globalizacji i społeczeń­st­wa wiedzy. W edukacji młodego pokolenia szczególnie ważnymi zadaniami są nauka języków obcych oraz opa­nowanie komputera i internetu.

35. Przynależność do NATO w sposób zasadniczy zwiększyła bezpieczeństwo naszych granic. Należy jednak pa­­miętać, że nawet najbardziej oddani sojusznicy nie będą w stanie pomóc tym, którzy nie potrafią bronić się sa­mi. Polskie siły zbrojne powinny być dobrze wyposażone i dobrze przygotowane do służby polskim interesom narodowym.

36. Ład, bezpieczeństwo i sprawiedliwość są dobrami, do których Polacy przywiązują ogromną wagę. Trzeba nie tylko dobrego prawa, ale także prawa skutecznie i sprawnie wykonywanego przez policję, prokuraturę i sądy. Powinna obowiązywać zasada „zero tolerancji” dla przestępczości. Nie należy skąpić środków na więzienia, na walkę z korupcją i z przestępczością zorganizowaną. Należy aktywnie przeciwdziałać procesom demoralizacji społecznej.

37. Środki komunikacji społecznej muszą angażować się w służbie Narodu. Należy zreformować kształtowanie KRTiV. Powinni ją w większym stopniu tworzyć przedstawiciele środowisk nauki, edukacji i kultury.
Procesy globalizacji: koncentracja kapitału oraz komercjalizacja i unifikacja, a także rozwój technologiczny - konwergencja systemów teleinformatycznych i medialnych (Internet, telewizja interaktywna, telefonia komórkowa) powodują, że rynek mediów coraz bardziej jest kontrolowany przez wielkie ponadnarodowe koncerny i grupy kapitałowe. To zjawisko jest również obecne w Polsce. Przeciwdziałanie polega przede wszystkim na wypracowaniu skutecznych procedur antymonopolistycznych, by bronić prawa obywateli do rzetelnej informacji, bronić racji stanu - przejrzystego systemu medialnego w Polsce, od którego w sposób zasadniczy zależy jakość życia publicznego i standard demokracji.
W Polsce potrzebna jest ponadto nowelizacja pochodzącego z 1984 roku prawa prasowego, szczególnie w trzech aspektach: dostosowania obowiązującego prawa do zmian technologicznych, zwiększenia standardu ochrony obywatela przed ewentualnymi negatywnymi skutkami działań mediów i wreszcie stworzenia silnego oraz autentycznego samorządu dziennikarskiego, który regulowałby relacje między dziennikarzami a właścicielami mediów, co ma znaczenie fundamentalne dla realizacji zasady wolności słowa.
Opowiadamy się za ochroną polskiego rynku medialnego i przeciwstawiamy się próbom pełnej liberalizacji w aspekcie nieograniczonego udziału obcego kapitału w mediach elektronicznych. Jesteśmy zwolennikami funkcjonowania w Polsce silnej i niezależnej telewizji publicznej, która powinna stanowić oś systemu medialnego w Polsce. Jednocześnie bardzo krytycznie oceniamy obecną działalność telewizji polskiej stwierdzając, że choć jest ona utrzymywana z abonamentu płaconego przez całe społeczeństwo jest politycznie podporządkowana obozowi rządzącemu i jego interesom. Uważamy, że należy zmienić ustawę o radiofonii i telewizji, która dopuszcza w majestacie prawa upolitycznianie i upartyjnianie obszaru mediów elektronicznych. Krytycznie oceniamy też takie negatywne zjawiska jak komercjalizacja i obecność w programach TVP agresji, przemocy i pornografii. Jesteśmy zwolennikami aktywnego wchodzenia w nowe technologie medialne, w tym przede wszystkim Internetu.

38. Należy poprawić reformy - muszą służyć ważnym interesom społecznym a nie tylko oszczędnościom budże­towym.

39. Polacy za granicą są członkami wspólnoty narodu polskiego. Należy przyznać im status przewidziany w roz­patrywanym przez Senat IV kadencji i Sejm III kadencji projekcie „Karty Polaka”. Szczególną opieką państwa polskiego powinni być objęci Polacy w Kazachstanie. Przyznawanie praw mniejszościom na terenie Polski po­winno być wiązane z uprawnienia Polaków w innych krajach.

Częstochowa, 1-3 marca 2002 r.